Ćwiczenia muszą być stosowane bardzo oględnie

Bez przeciążania psiaka pracą, a tym bardziej bez przymusu. Jak nam wiadomo z poprzednich rozdziałów, nawet nieznaczny ból zadany szczenięciu w czasie zajęć związanych z aportowaniem może tylko zniechęcić je do tej czynności i na zawsze zahamować związane z nią odruchy, nie należy przerabiać ćwiczeń po kilka razy z rzędu, przeciążenie bowiem pracą prowadzi zwykle do znużenia i osłabienia zainteresowania u młodego psa, a tym samym do hamowania reakcji, do ćwiczeń trzeba przystępować za każdym razem w innym miejscu w celu zwiększenia zainteresowania i aktywności szczenięcia, jeżeli szczenię bawi się z podniesionym przedmiotem i na zawołanie nie wraca do nogi opiekuna, lecz ucieka, w żadnym wypadku nie należy za nim gonić, przeciwnie – trzeba zrobić w tył zwrot i biegiem oddalać się w przeciwnym kierunku; zmusi to zaniepokojonego psiaka do dopędzenia opiekuna. Jeżeli więc to nastąpi, należy go zatrzymać, odebrać przyniesiony przedmiot i nagrodzić wychowanka smakołykiem. Do nauki odnajdywania opiekuna i pozostawionych przez niego przedmiotów na ścieżce śladu zapachowego można przystąpić dopiero wtedy, gdy szczenię ma już wyrobioną pasję aportowania. W okresie wychowawczym należy przerobić ze szczenięciem naukę węszenia ścieżek śladów prostych podwójnych i pojedynczych oraz załamujących się pod kątem prostym i rozwartym, wreszcie ścieżek falistych.